पोस्ट्स

जानेवारी, २०२१ पासूनच्या पोेस्ट दाखवत आहे

kishori

इमेज
  सोलमेट हा शब्द मी माझ्या मुलीकडून तिच्या मैत्रिणीच्या संदर्भात तिने वापरला होता तो मला प्रचंड आवडला खरंच आहे आयुष्याच्या वळणावर सुरुवातीला किंवा उशिरा जरी कोणी आपले भेटले तरी ते आपले सोलमेट असू शकतात. हे आपल्या आयुष्यात मोजकेच असतात मग ते नातेवाईक किंवा मित्र कुठल्याही रुपात असू शकतात. सहा-सात वर्षापूर्वी मी सकाळी ज्या बगिच्यात मॉर्निंग वॉकला जात असे तेथे चाळीस-बेचाळीस वर्षाची स्त्री मला नवीनच फिरायला दिसू लागली उंच गोरी सुस्वरूप पण तिला काही शारीरिक त्रास असल्याचे जाणवले. का कोण जाणे मला ती पाहताच आवडली आणि तिच्याशी बोलावेसे वाटले एकदा दोघीही बाकावर बसले असताना मी संभाषण सुरू केले तेव्हा तिचे नाव किशोरी असल्याचे समजले. ती जवळच राहत होती तिला पाठीचे दुखणे असल्याने तिने फिरणे सुरू केले होते शांत स्वभावाची मृदुभाषी किशोरी माझ्यापेक्षा जवळपास दहा वर्षांनी लहान होती हळूहळू आम्ही भेटायला लागलो रोज थोडावेळ बसून गप्पा सुरु झाल्या. एखाद्या दिवशी भेट न झाल्यास चुकल्या सारखे वाटू लागले. आमच्या मैत्रीची छान सुरुवात झाली. तिने चिकाटीने नियमितपणे जिम जॉईन करून आणि नेमाने फिरणे यामुळे तिच्या द...

माधवी मार्डीकर

इमेज
 लहानपणीची मैत्रीण खूप वर्षानंतर भेटल्यावर जो आनंद होतो तोच मला माधवी भेटल्यानंतर झाला. ती नागपूरलाच आहे हे मला माहिती होते,  पण मध्यंतरी मुलांचे शिक्षण लग्नकार्य यामुळे भेटीचा योग आला नाही आम्ही पन्नासाव्या वर्षी भेटलो.  जवळपास 38 वर्षानंतर पण एकदा भेटल्यावर मात्र मधले अंतर जाणवलेच नाही. आम्ही तशाच होतो.  ती शांत मृदुभाषी मी बरेच बोलणारी ती आई-वडिलांच्या घरात राहत असल्याने जुन्या आठवणी ताज्या झाल्या. आम्ही शाळेत असताना एकमेकींकडे जात असू. आता आम्ही एकमेकींना भेटू लागलो माधवी बद्दल या आठ-दहा वर्षात झालेल्या आमच्या सहवासात मला तिची विविध रूपे आठवतात. मध्यंतरी यजमानांचे अकाली निधन झाल्याने पहाडासारखे दुःख झेलूनही धीराने आणि संयमाने पूर्ण कुटुंबाची जबाबदारी समर्थपणे पेलणारी माधवी,  ती घरात नर्सरी चालविते.  त्यासाठी कष्ट घेणारी माधवी येणाऱ्या लोकांशी शांतपणे बोलून त्यांना माहिती देणारी माधवी, तिच्या शेतावर पण नर्सरीचे कामे होतात. तेथे मोठ-मोठी रोपे बनविली जातात.  दर आठवड्याला तेथे जाऊन लोकांकडून व्यवस्थित कामे करून घेणारी माधवी, त्याचबरोबर बँकेचे आणि आर्थि...

नीमा

इमेज
 उंच गोऱ्या कपाळावर मोठे लाल कुंकू लावलेली व्यवस्थित साडी नेसलेली सुंदर अशी निमा जोशी मला पहिल्याच भेटीत आवडली. मृदू आवाजात ती बोलत होती. यांच्या ऑफिसमध्ये श्रीयुत जयंत जोशी हे जबलपूर हून बदलून आले होते.  त्यांनी आमच्या घराजवळ घर घेतले होते. आम्ही त्यांना भेटायला घरी गेलो होतो या भेटीत निमाला मी हॉबी क्लासेस घेते असे कळले आणि ती ड्रेस डिझायनिंग शिकायला माझ्याकडे येऊ लागली.  कमी बोलणारी पण कामात अतिशय व्यवस्थित होती ती उत्तम शिवण करत असे. गंमत म्हणजे ती सायकल ने मुलांना शाळेत सोडून मग माझ्याकडे येत असे.  मला तर खूपच आश्चर्य आणि कौतुक पण वाटत असे ती धीट आणि स्पष्टवक्ती पण होती.  हळूहळू आम्ही एकमेकींना समजून घेऊ लागलो.  आमच्यात मैत्रीचे नाते निर्माण होऊ लागले.  एकमेकींकडे जाऊन गप्पा करू लागलो.  तिने ऑफिसचा लेडीज क्लब देखील जॉईन केला पण तेथेही ती ऑफिसच्या गाडीने न येता आपली आपण टू व्हीलर घेऊन येत असे आणि सगळ्यात मागे शांतपणे बसलेली असे.  कधीकधी ती शिष्ट असल्याचा गैरसमज पण लोकांचा होत असे, पण हळूहळू ती आमच्या मराठी ग्रुप मध्ये सामील झाली. आज आमच्य...

प्रिय आईस ,

इमेज
 पहाटेचे चार वाजलेत जाग आल्यावर आधी तुझी आठवण झाली. आज पंधरा ऑगस्ट, तुझा वाढदिवस. तुझी देखणी मूर्ती डोळ्यासमोरून हलत नाही. आज दोन वर्ष झालीत, तू आमच्यातून निघून गेलीस; पण ठाकूरांची शपथ माझा एकही दिवस तुझ्या आठवणीशिवाय गेला नाही. तु माझ्या आयुष्याचा फार मोठा भाग होतीस. तू आहेस या एका आधाराने माझे सगळे जीवन सोपे होऊन गेले. माझ्या प्रत्येक आनंदाच्या आणि दुःखाच्या प्रसंगी तू पहाडासारखी माझ्यामागे उभी होतीस. सगळे म्हणतात मला मोठी आई दिसली, मला वाटायचे आपण तर आई बरोबर सगळ्यात जास्त राहिलो, आपल्याला का दिसत नाही, पण मागच्या आठवड्यात तू मला दिसलीस. माझ्याजवळ येऊन प्रसन्न हास्य करीत आपला हात पुढे केलास. मी तुझा हात हातात घेतला तर त्याचा जिवंत स्पर्श मी कधीही विसरू शकणार नाही. जागे झाले आणि तू माझ्या जवळच आहे, हे मला पुन्हा प्रत्ययास आले. आई मी दिवसेंदिवस तुझ्यासारखी होत आहे, हे मला प्रकर्षाने जाणवते. तुला जे जे आवडायचे, तेच मला आवडायला लागले आहे. मग ती एखादी गोष्ट असो किंवा पदार्थ असो किंवा पूजा असो ती देखणी करायची ही तुझी सवय माझ्यात येऊ लागली आहे. ती आम्हा भावंडांना दिलेली ...

मंजू श्रीवास्तव

इमेज
 हम शादी के बाद तमिलनाडु के त्रिचनापल्ली शहर में गए. वहां कंपनी के टाउनशिप में रहने लगे.  1 साल बाद, मेरी बेटी पल्लवी का जन्म हुआ.  उसे लेकर हम टेरेस वाले क्वार्टर में शिफ्ट हुए. कुछ समय बाद  सामने श्रीयुत विवेक श्रीवास्तव, इनके बैचमेट रहने आए. उनकी नई नई शादी हुई थी. एक दिन मंजू श्रीवास्तव घर मिलने आई, वही मेरी मंजू से पहली मुलाकात थी. आते ही उसने छोटी पल्लवी को उठाकर बहुत प्यार किया.  बड़ी बड़ी आंखें लंबी चोटी और मैक्सी पहने हुए,  मुझे वह बहुत आकर्षक लगी. बोलने में बहुत सॉफ्ट स्पोकन लगी.  मैं की जगही हम से बातों की शुरुआत करती थी.  मुझे यह अच्छा लगा और याद भी रहा.  दोनों के दरवाजे आमने सामने थे.  बाकी सारे बैचलर थे.  बस फिर क्या था,  हमारा एक दूसरे के यहां आना जाना शुरू हुआ. सवेरे 8:00 बजे यह लोग ऑफिस जाते ही हमारी टेरेस पे महफिल लग जाती थी. आराम से चाय के साथ बातें होती थी.  मैं बातूनी और मंजू एकदम शांत स्वभाव और कम बात करने वाली थी. वह बनारस की थी. उसके पिताजी बनारस के माने हुए एडवोकेट थे. बड़ा परिवार था. मंजू घर में स...

Shobha

इमेज
 आम्ही नागपूरला स्वतःचा फ्लॅट घ्यायचे ठरविले आणि आवडीनुसार एक फ्लॅट बुक केला दुसऱ्या मजल्यावर प्रशस्त फ्लॅट होता पझेशन लगेच मिळणार होते आईच्या घराजवळ असल्याने मी खुश होते मुलांची शाळा पण पाच मिनिटं अंतरावर होती तेथे असे कळले की यांच्या ऑफिस मधील श्रीयुत मेश्राम यांनी पण आमच्या खालच्या मजल्यावरील फ्लॅट बुक केला आहे आम्ही त्यांना भेटण्यासाठी त्यांच्या घरी गेलो तेथे मी प्रथम मेश्राम म्हणजेच शोभा ला भेटले सौम्य व्यक्तिमत्व व्यवस्थित साडी नेसलेली लांब वेणी असलेली शोभा मला चांगलीच आठवते आम्ही थोड्या दिवसात नवीन घरात राहायला आलो आणि आमचं एकमेकींशी संभाषण सुरु झाले तिला तीन मुली होत्या त्यातील खालच्या दोघी आणि माझ्या दोघी मुलींची चांगली मैत्री झाली शोभा मितभाषी तर मी चांगलीच बडबडी पण हळूहळू आमचे सुर जुळायला लागले आम्ही मॉर्निंग वॉकला सकाळी पाच वाजता जायला लागलो ऑफिसच्या लेडीज क्लब च्या महिन्यातून एकदा असणाऱ्या मिटींगला आम्ही एकत्र जायला लागलो तेथे वेगवेगळ्या स्पर्धा तंबोला कधी पिकनिक असे करमणुकीचे प्रोग्राम होत आम्ही लायब्ररी जॉईन केली दोघींनाही वाचनाची आवड होती मुलांच्या शाळा कॉलेज क्लासे...

Hema

इमेज
 हेमा                 अकोल्याच्या कॉमर्स कॉलेजमध्ये मी थर्ड इयर ला 1976 मध्ये ऍडमिशन घेतली. कॉमर्सला मुली कमी असायच्या,  वर्गात 40 मुले आणि जेमतेम दहा-बारा मुली होत्या.  बहुतेक मुली गावातून येत होत्या. फक्त हेमा कानेटकर नावाची मुलगी आमच्या क्वार्टर्स कडून येत होती.  तिची ओळख झाली आणि मला बरे वाटले, कारण एकटीने सकाळच्या वेळी दोन किलोमीटर येणे जाणे बोअर होते. तिचे घर माझ्या थोडे आधी होते, पण फोनची सोय होती.  त्यामुळे आम्ही एकत्र कॉलेजला येऊ लागलो हेमा माझ्यासारखीच बडबडी आणि मोकळ्या स्वभावाची असल्याने आमचे सुर जुळले.  आमच्या क्राफ्ट च्या आणि वाचनाच्या आवडी कॉमन होत्या, गाणे ऐकणे पण त्यात सामील होते. कॉलेज सकाळी अकरापर्यंत असायचे.  त्यानंतर घरी येऊन जेवण झाल्यावर दोनच्या सुमारास आम्ही दोघी जवळपास दोन किलोमीटर अंतरावर असलेल्या हॉबी क्लासला जाऊ लागलो निरनिराळ्या बॅग तयार करणे सॅटीन ऑरगंडी सुंदर फुले बनवणे हेअर स्टाईल शिकणे त्यानंतर मार्केटला जाऊन जरुरी वस्तू घेऊन घरी येणे यात संध्याकाळ होत असे आमचा आता दिवसभराचा सहवास ...

Avantika

इमेज
 नवरात्र सुरू झाले की माझ्या काही मैत्रिणी सोबत पहाटे आळीपाळीने दुर्गा देवी रेणुका माता ललिता गौरी अशा मंदिरांमध्ये नऊ दिवस आम्ही पहाटे दर्शनाला जातो हा बरेच वर्षापासून केलेला नेम आहे विचार केल्यावर मला असे वाटले देवी ही शक्तीचे रूप आहे आपण त्यासाठी मंदिरात जातो माझ्या ज्या प्रिय मैत्रिणी आहे त्यांच्यामध्ये काही खास गुण आहेत जे मला भावतात स्त्रीशक्तीची अनेक रूपे मला त्यांच्यात दिसून येतात त्यामुळेच त्या माझ्या लाडक्या आहेत हे त्यांना कळावे म्हणून हा लेखन-प्रपंच अवंतिका पुजारी ती माझ्यापेक्षा पाच-सहा वर्षे लहान मैत्रीण मला खापरखेडा येथे भेटली आम्ही बडोद्याहून बदलून गेलो होतो तिचे पती तेथे एम एस ई बी मध्ये नोकरीला होते छोटीसी टाऊनशिप होती मला शिवणाची आवड होती तेव्हा असे कळले की ही मुलगी हॉबी क्लासेस घेते ती पार्लर पण चालवते शिवाय जिम भरत नाट्यम अॅपलीक वर्क इत्यादी बरेच काही शिकवते मी तिचा फॅशन डिझाइनिंग चा क्लास लगेच जॉईन केला मी तिची पहिली स्टुडन्ट होते रोज दुपारी दोन ते चार मी तिच्याकडे जायचे हळूहळू या हसतमुख मोकळ्या मनाच्या हरहुन्नरी मुलीने माझे मन जिंकून घेतले आमच्यामध्ये मैत्रीच...

Sunanda

इमेज
 दादांची बदली चंद्रपूरला झाली मी दहावी मॅट्रिक ला होते नवीन शाळा ती पण घरापासून लांब होती पण पहिल्याच दिवशी सुनंदा पोहेकर या वर्गातल्या मुलीशी ओळख झाली ती वर्गातील टॉपर होती ती पण सिविल लाइन्स माझ्या नवीन घराजवळ राहत होती आणि सायकल ने शाळेत येत होती त्यामुळे मला अनायासे सोबत मिळाली तिचे वडील डिप्टी कलेक्टर होते तिचे क्वार्टर माझ्या घरापासून पाच मिनिटाच्या अंतरावर होत मी घरात सर्व भावंडात मोठी होते तर नंदा घरातील शेंडेफळ दोघींकडे ही मोठा परिवार होता हळूहळू आम्ही एकमेकींकडे जायला लागलो ती स्वभावाने बिनधास्त मोकळी आणि हुशार अशी होती आमच्या दोघींचे वय पण असे होते की नवीन गोष्टींची ओळख होत होती आमची वाचनाची आवड हा एक कॉमन फॅक्टर होता शिवाय हिंदी गाणी आणि सिनेमा ही एक जमेचीआई बाजू होती हळूहळू आमची मैत्री बहरायला लागली दिवसभर शाळे निमित्त आम्ही एकत्र असायचो तर शाळेनंतर पुन्हा भेटून गप्पां आणि फिरण्याचा कार्यक्रम असायचा आमची जोडी शाळेत हुशार म्हणून प्रसिद्ध झाली प्रमोद नवलकर ची भ्रमंती आणि देवयानी चौबळ हिचे लेख वाचणे हा आमचा आवडता टाइमपास होता हिंदी गाण्यांची डायरी आम्हा दोघींकडे होती त्या...

Amrapali

इमेज
 43 साल पहले हमारी नई-नई शादी हुई और काम के लिए तमिलनाडु के तिरुचिरापल्ली शहर गए। कंपनी की टाउनशिप में रहते थे। इनके बैच में बहुत सारे उत्तर भारतीय थे, इसलिए अनजान भाषा, जगह ज्यादा महसूस नहीं हुई। शाम को सभी नए जोड़े क्लब में इकट्ठा होते थे और हास्य विनोद करते थे। हर हफ्ते एक नई भाषा में फिल्में होती थीं और तंबोला, हाई-टी इत्यादि होते थे ।     सप्ताह में एक बार तिरुचि शहरकी सैर हुआ करती थी। वहां शॉपिंग, हिंदी फिल्में, होटल जैसे टाइम पास हुआ करते थे। सभी पुरुष सुबह कंपनी में जाते थे और चार-पाँच महिलाएँ गपशप करती थीं। चाय पार्टी करके फिर घर के काम पर जुट जाती थी।  नवविवाहितों का बहुत अच्छा स्वागत होता था। धीरे-धीरे सबके नन्हे बच्चे आ रहे थे। इससे खुशी से रहने में मदद होती थी। नरेंद्र प्रसाद नाम के हमारे बिहारी दोस्त की नई-नई शादी हुई। पहलेही दिन, मैं आम्रपाली से मिली। शुरुआत में, मुझे उनके नाम से प्यार हो गया क्योंकि आम्रपाली एक पुरानी हिंदी फिल्म थी, जिसके बहुत खूबसूरत गाने मुझे याद थे। वह नाम मैं कई सालों से सुन रही थी। आम्रपाली, जैसा कि नाम से ही स्...

अरुणा

इमेज
माझ्या यजमानांच्या नोकरी निमित्ताने आम्ही पूर्ण भारतभर फिरलो. तीस-पस्तीस वर्षांपूर्वी(१९८८) आम्ही खापरखेडा येथे पावर स्टेशनला दोन वर्षासाठी बदली होऊन गेलो होतो. एक तर महाराष्ट्रात पोस्टिंग ते पण नागपूरला माझे माहेर, त्यामुळे एक तासाच्या अंतरावरील हे गाव म्हणजे सोने पे सुहागा झाले. आधी दोन वर्षे नागपूर येथे राहून आम्ही खापरखेडा येथे शिफ्ट झालो. आम्हीआनंदाने तेथील एम एस ई बीच्या  कॉटर मध्ये शिफ्ट झालो.  बैठी घरे होती. रस्त्याच्या एका बाजूला बी एच ई एल चे अधिकारी आणि समोर एम् एस्ल ई बी चे अधिकारी रहात होते. मुलींना सेंट जोसेफ कॉन्व्हेंट कामठी मध्ये प्रवेश मिळाला. मुलगा लहान असल्याने छान चालले होते, पण काही दिवसातच त्या छोट्याशा गावात कसा वेळ घालवावा असा प्रश्न पडू लागला. तेव्हा आईच्या चुलत बहिणीची मुलगी माझ्या समोरच्या कॉटर मध्ये राहते असे समजले. अरुणा  हे तिचे नाव. मी तिला कधी भेटले नव्हते पण तिथे तिचे लग्न होऊन ती मुंबईला असल्याचे ऐकले होते, नंतर दुर्दैवाने ते यजमान एका अपघातात गेल्याचे समजले. तिचा पुनर्विवाह झाल्याचे पण कळले असो ती समोरच राहते हे  कळल्याने मला राहवले...